ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ, ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ!

Γενικό Σχέδιο προγράμματος συνταγμένο από τη συντακτική ομάδα του Teoria & Prassi

Προοίμιο

Μπροστά στα μάτια μας παρατηρείται η χρεωκοπία του σημερινού τρόπου παραγωγής, σε όλες του τις διαστάσεις

Ποτέ άλλοτε δεν παραγόταν τόσος πλούτος στον κόσμο και ποτέ δεν υπήρξε τόση φτώχεια, ποτέ οι διαφορές μεταξύ των τάξεων δεν ήταν τόσο βαθιές και μεγάλες. Με το «θρίαμβο της ελεύθερης αγοράς» το χάσμα μεταξύ των πλουσίων και του φτωχού κόσμου, μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών χωρών διευρύνεται συνεχώς. Οι μεγάλες τεχνολογικές και επιστημονικές πρόοδοι αντί να παράγουν αγαθά οδήγησαν στην αύξηση της εκμετάλλευσης και της ανεργίας, στην επιδείνωση των υλικών όρων διαβίωσης για τις εργατικές μάζες.

Μια χούφτα παράσιτα υπερδισεκατομμυριούχων και διεθνών χρηματιστικών μονοπωλίων συγκεντρώνει τεράστια κεφάλαια και το μεγάλο μέρος των αγαθών σε κάθε χώρα, ενώ οι εργάτες που τα παράγουν, απολαμβάνουν ενός χαμηλότατου επιπέδου ζωής γιατί λαμβάνουν μόνο αυτά που τους είναι απολύτως απαραίτητα- από άποψης κοινωνικής και φυσικής- για την αναπαραγωγή της εργατικής τους δύναμης και, σε ένα μέρος του κόσμου, βρίσκονται κάτω από το ελάχιστο επίπεδο επιβίωσης. Μια ομάδα ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, υπαγορεύουν το νόμο και τη Διεθνή Τάξη, κυριεύουν τους λαούς και τα καταπιεσμένα έθνη με τους ληστρικούς πολέμους και με την επιβολή άδικων συνθηκών ειρήνης, με μέσα νόμιμα και παράνομα.

Οι νέες κατακτήσεις τίθενται με το σταγονόμετρο στη διάθεση της πλειοψηφίας του πληθυσμού. Δισεκατομμύρια ανθρώπων δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, φως, στέγη, φάρμακα, υπηρεσίες για βασικές ανάγκες. Εύκολα ιάσιμες ασθένειες θερίζουν εκατοντάδες εκατομμυρίων θυμάτων ενώ τεράστια ποσά ξοδεύονται για εξοπλισμούς ολοένα πιο καταστρεπτικούς. Τεράστιες μάζες στερούνται πολιτιστικών αγαθών και όσες έχουν πρόσβαση σε αυτά πνίγονται από τα μιντιακά σκουπίδια.

Στις μητροπόλεις το στρες, η μοναξιά, η αποξένωση, ο ανταγωνισμός μεταξύ των εκμεταλλευομένων συνιστούν τον κανόνα: όλες οι ανάγκες, όλες οι φιλοδοξίες, τα συναισθήματα μετατρέπονται σε εμπόρευμα. Πολλοί είναι οι νέοι που θεωρούν τη ζωή τους κενή και χωρίς νόημα. Τα παιδιά των εργαζομένων βρίσκονται χωρίς προοπτική και ο φόβος για το μέλλον είναι κοινός για άντρες και γυναίκες κάθε ηλικίας.

Όλα αυτά έχουν μια αιτία: η εποχή μας είναι αυτή της γενικής κρίσης του καπιταλισμού. Χαρακτηρίζεται από την εντατικοποίηση όλων των οξύτατων αντιθέσεων της αστικής κοινωνίας και από την ανάπτυξη της πάλης μεταξύ των τάξεων.

Η γενική κρίση του καπιταλισμού σαρώνει την ολότητα της αστικής κοινωνίας και αγγίζει κάθε πτυχή του κοινωνικού συστήματος: την οικονομία, την ιδεολογία, την πολιτική, τον πολιτισμό, τα ήθη, τη σχέση με τη φύση, τις πολυσύνθετες κοινωνικές δομές κλπ. Μια κρίση πολύπλευρη, πολυεπίπεδη που πλήττει όλες τις χώρες και όλες τις τάξεις χωρίς εξαίρεση.

Τα τελευταία γεγονότα- αρχίζοντας από την έναρξη ενός μακρού και διευρυμένου ληστρικού πολέμου διεξαγόμενου από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό για τη διατήρηση της παγκόσμιας κυριαρχίας- αποδεικνύουν ότι έχουμε μπει σε μια νέα φάση επιδείνωσης και όξυνσης όλων των πιο αρνητικών του φαινομένων.

Τυπικά στοιχεία της σημερινής κατάστασης είναι πράγματι: η ένταση του ανταγωνισμού μεταξύ των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των μεγάλων χρηματιστικών μονοπωλίων για τις αγορές, τις πρώτες ύλες, την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης, μια τάση για ένοπλη σύγκρουση για το νέο μοίρασμα του κόσμου και των σφαιρών επιρροής, η εντατικοποίηση της νεοαποικιακής πολιτικής, η προσφυγή στα προτεκτοράτα, τα υποτελή καθεστώτα, για την κατάκτηση νέων ισχυρών σημείων : η έξαψη των εθνικών και φυλετικών ζητημάτων.

Στο εσωτερικό των καπιταλιστικών και ιμπεριαλιστικών χωρών η κρίση εκδηλώνεται σε πολιτικό επίπεδο μέσω της έντονης επίθεσης της αστικής τάξης ενάντια στις κατακτήσεις και τις ελευθερίες της εργατικής τάξης, με σκοπό την εγκαθίδρυση αντιδραστικών ή φασιστικών καθεστώτων και την επιβολή, σε κάθε περίπτωση, μιας στυγνής δικτατορίας της χρηματιστικής ολιγαρχίας.

Όλα αυτά προκαλούν μια πιο αποφασιστική και μεγάλη αντίσταση της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών, που δεν αποδέχτηκαν ποτέ παθητικά την κατάσταση που βιώνουν ούτε τις επιθέσεις των καπιταλιστών και των κυβερνήσεών τους.

Στη σημερινή φάση τα κύματα της πάλης του προλεταριάτου- που, διαψεύδοντας καθημερινά τον αντιδραστικό μύθο περί «εξαφάνισής» του, συνεχίζει να μεγαλώνει- έχουν ξαναπάρει φόρα σε πολλές χώρες και είναι σε μόνιμη άνοδο, δείχνοντας ότι αντιδραστικοί, φιλελεύθεροι και ρεφορμιστές δεν μπορούν να αποτρέψουν την έκρηξη των επαναστατικών ενεργειών των εκμεταλλευόμενων. Οι ταξικοί ανταγωνισμοί εκδηλώνονται με τρόπο όλο και πιο ξεκάθαρο, προκληθέντες από τη διεθνή ανάπτυξη του χρηματιστκού μονοπωλιακού κεφαλαίου.

Το βασικό χαρακτηριστικό της γενικής αυτής κρίσης του καπιταλισμού είναι επομένως το ασταμάτητο επαναστατικό προτσές, η οξύτατη πάλη μεταξύ των τάξεων σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, μεταξύ του προλεταριάτου και της αστικής τάξης, μεταξύ των καταπιεσμένων λαών και εθνών και του ιμπεριαλισμού.

Η γενική κρίση του καπιταλισμού αγγίζει συνολικά και τη χώρα μας. Από την υπόθεση Φίατ ως αυτή της Παρμαλάτ, από την αποβιομηχάνιση ολόκληρων περιοχών ως την εγκατάλειψη του Νότου, πολλαπλασιάζονται τα παραδείγματα της αποσύνθεσης και της κατάρρευσης του συστήματος της ιταλικής εκμετάλλευσης

Όλοι οι κύριοι δείκτες, τα οικονομικά δεδομένα και οι κοινωνικές στατιστικές επιβεβαιώνουν με τρόπο έκδηλο ότι πρόκειται για μια διαδικασία γενικευμένης παρακμής και, συγκεκριμένα, γρήγορης, σε επίπεδο παραγωγής. Η αστική Ιταλία χάνει πόντους και βλέπει τη θέση της, μεταξύ των καπιταλιστικών χωρών, να χειροτερεύει. Καμία άλλη χώρα με ανεπτυγμένο καπιταλισμό δεν υπέστη μια πτώση τόσο εμφανή και ταχύτατη, τα τελευταία χρόνια/

Αυτό το φαινόμενο πρέπει να ενταχθεί συνολικά στη γενική κρίση του καπιταλισμού, είναι μια έκφρασή της γιατί η Ιταλία είναι μια χώρα ιμπεριαλιστική, βασικό τμήμα του παγκόσμιου συστήματος εκμετάλλευσης και καταπίεσης του προλεταριάτου και των λαών.

Η «όμορφη χώρα»(bel paese) οπισθοδρομεί σε όλα τα επίπεδα, επειδή ο καπιταλισμός, στο μονοπωλιακό του στάδιο, έχει γίνει ένας παρασιτικός τρόπος παραγωγής, απαρχαιωμένος, καταδικασμένος από τις εσωτερικές του αντιθέσεις, ιστορικά ξεπερασμένος.

Η αποβιομηχάνιση, τα κραχ, οι γενικές και κλαδικές κρίσεις, η φτώχεια, η ανεργία, η αβεβαιότητα, η αμάθεια, η περιβαλλοντική καταστροφή, οι πολυάριθμες κοινωνικές επιδημίες, κλπ δεν είναι φαινόμενα περιστασιακά ή η εξαίρεση στο πλαίσιο του καπιταλισμού, αλλά ο κανόνας, η λογική συνέπεια ενός συστήματος βασισμένου στην αναζήτηση του μέγιστου κέρδους.

Η ιταλική οπισθοδρόμηση έχει ωστόσο πτυχές συγκεκριμένες, διακριτές και καταλυτικές. Ο ιταλικός κοινωνικοοικονομικός σχηματισμός έχει κάποια χαρακτηριστικά, μια αρχική διαίρεση σε τάξεις, χαρακτηριστικές παραγωγικές δυνάμεις και επίσης ιδιαίτερη καταγωγή, για τους οποίους η γενική κρίση του καπιταλισμού και οι περιοδικές κρίσεις υπερπαραγωγής εκδηλώνονται με τρόπους, με μια πορεία και με ένα ρυθμό διαφορετικό από αυτούς άλλων χωρών.

Υπάρχουν, επομένως, λόγοι που καθορίζουν τις επιπρόσθετες δυσκολίες και την ταχύτατη παρακμή της Ιταλίας σε σχέση με άλλες καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές οικονομίες. Είναι τα ενδογενή χαρακτηριστικά του ιταλικού χρηματιστικού καπιταλισμού, έτσι όπως αναπτύσσεται από την εποχή της επίτευξης της εθνικής ενοποίησης και τούδε, που καθορίζουν την αδυναμία και τη συνακόλουθη κατάρρευση του συστήματος-κράτους και κυρίως την διακοπή της κοινωνική προόδου.

Φτάνει έτσι στο χτένι ο κόμπος ενός μονοπωλιακού καπιταλισμού καθυστερημένου και ποτέ ολόπλευρα ανεπτυγμένου, ιστορικά βασισμένου σε μια δομή καχεκτική και κονιορτοποιημένη, με ένα ανεπαρκές ειδικό βάρος, με μια αφύσικα μεγάλη μικροαστική τάξη, με μια άρχουσα τάξη ανίκανη να αντιμετωπίσει τα ζητήματα της συνολικής ανάπτυξης της χώρας.

Σήμερα η καπιταλιστική Ιταλία έχει εισέλθει στην οδό της δύσης, έχει χάσει οποιαδήποτε προοπτική ανεξάρτητης ανάπτυξης, προόδου, βελτίωσης της ευημερίας και της ποιότητας ζωής για τις μεγάλες μάζες. Βρισκόμαστε στην περίοδο της απονέκρωσης ενός συστήματος υποβασταζόμενου και υποβοηθούμενου με όλα τα μέσα, ελάχιστα δυναμικού, χωρίς τάση για ανανέωση και παραγωγικό εκσυγχρονισμό, που ζει στο καταφύγιο μιας εσωτερικής αγοράς προστατευόμενης, που είναι ολοκληρωτικά ταγμένο στην επίτευξη ενός άμεσου μικρού κέρδους και την κρατική ελεημοσύνη,

Μπορεί η αστική τάξη να καταφέρει να εξέλθει της κρίσης; Όχι, δεν μπορεί να το πετύχει διότι έχει την κύρια ευθύνη για τον εκφυλισμό και την παρακμή της κοινωνίας. Γιατί η χούφτα των οικογενειών της χρηματιστικής ολιγαρχίας δεν έχει κανένα συμφέρον από την ανάπτυξη και την επίλυση των πιο σημαντικών κοινωνικών προβλημάτων. Η ιστορία δείχνει πως η αστική τάξη- και συγκεκριμένα το τμήμα της εκείνο το ιμπεριαλιστικό- είναι το κύριο εμπόδιο στην πρόοδο και την κοινωνική ανάπτυξη. Αυτή έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό της ρόλο και καθήκον και δεν μπορεί να βγάλει τη χώρα από το τούνελ, να μας προσφέρει καμία προοπτική βελτίωσης. Μπορεί μόνο να επιδεινώσει την εξελισσόμενη καταστροφή μεγαλώνοντας το βάρος της γενικής κρίσης στις λαϊκές μάζες. Τα μόνα μέτρα που γνωρίζει για να εξέλθει της κρίσης και να διασώσει το σύστημά της είναι η επίθεση στις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων και η λεηλασία του δημοσίου πλούτου.

Θα ήταν έγκλημα να θυσιαστούν εκ νέου τα συμφέροντα των εργαζομένων για να φτάσουμε σε συμβιβασμό με μια τάξη που δεν έχει πια τίποτα να προσφέρει παρά μόνο συνθήκες διαβίωσης συνεχώς επιδεινούμενες, συστηματική περιστολή των κοινωνικών και δημοκρατικών κατακτήσεων, λιγότερη υγεία και πρόνοια για τις μάζες, στρατιωτικές περιπέτειες στο εξωτερικό, άμυνα υπέρ το δέον για τα προνόμιά της.

Όλες οι προσπάθειες επούλωσης των πληγών του αστικού συστήματος, της αλλαγής με θετικό πρόσημο για τους εργαζομένων των βάσεων του ιμπεριαλισμού έχουν αποκαλυφθεί ότι είναι ανεπιτυχείς και απατηλοί. Ο ρεφορμιστικός δρόμος οδήγησε μόνο στην παραχώρηση κι άλλου εδάφους στους καπιταλιστές, τους έκανε πιο επιθετικούς και επέτρεψε στην αντίδραση να ξανασηκώσει κεφάλι, εξαιτίας της γραμμής των υποχωρήσεων, του αφοπλισμού της εργατικής τάξης και του διχασμού των λαϊκών μαζών.

Αυτή η πολιτική στην πραγματικότητα οδηγεί στη σύγχυση των εργαζομένων όταν παλεύουν και στο να σταματάνε με τις πρώτες ελάχιστες παραχωρήσεις που τους γίνονται. Είναι μια πολιτική που υποστηρίζεται και χρηματοδοτείται από τη χρηματιστηριακή ολιγαρχία η οποία σε κάποιες φάσεις στέλνει στην διακυβέρνηση τους φιλελεύθερους-ρεφορμιστές οι οποίοι εγγυώνται την κοινωνική ειρήνη, διαβεβαιώνοντας πως θα παραμείνουν άθικτες οι σημερινές κοινωνικές σχέσεις, η ταξική διαίρεση, η καπιταλιστική αγορά, η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης.

Υπάρχει διέξοδος από αυτή την κατάσταση; Εμείς ξέρουμε πως η εκμετάλλευση, η φτώχεια, τα βάσανα, η υλική και πολιτιστική ανέχεια μπορούν να πάψουν να υπάρχουν. Οι σημερινοί αναπόφευκτοι πόλεμοι μπορούν να εξαλειφτούν. Η περιβαλλοντική καταστροφή, η υπερθέρμανση του πλανήτη μπορούν να αποφευχθούν και να προληφθούν. Οι διαταραγμένες ισορροπίες μπορούν να αποκατασταθούν σε νέες βάσεις. Ήδη υπάρχουν όλες οι υλικές, επιστημονικές, τεχνολογικές προϋποθέσεις για μια διαρκή και αειφόρο ανάπτυξη για ολόκληρη την ανθρωπότητα και για την πραγματοποίηση μιας διανομής των παραγόμενων αγαθών τέτοιας που να εξασφαλίζει την ικανοποίηση των αναγκών των πληθυσμών. Αλλά αυτό δεν μπορεί ποτέ να συμβεί με το σημερινό τρόπο παραγωγής στον οποίο η παγκόσμια αταξία, οι πόλεμοι και οι κρίσεις κάθε τύπου θα πολλαπλασιάζονται, οι φτωχοί θα γίνονται συνεχώς φτωχότεροι και οι πλούσιοι πάντοτε πλουσιότεροι παρά τις υποκριτικές προσπάθειες των καπιταλιστών πολιτικών να μειώσουν τις συμφορές και τις καταστροφές που προκαλούνται από το σημερινό σύστημα, παρά τα εκατομμύρια εκθέσεων, συνδιασκέψεων και προγραμμάτων μεταρρυθμίσεων που αναπτύσσονται από τους υποστηρικτές της ατομικής ιδιοκτησίας.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο ίδιος ο τρόπος παραγωγής, η ίδια η καπιταλιστική τάξη πραγμάτων, οι βάσεις της αστικής κοινωνίας οι ίδιες είναι το πρόβλημα, η ρίζα όλων των συμφορών και όλων των σημερινών καταστροφών. Οι οικονομικοί νόμοι που αποτελούν τη βάση του ιμπεριαλισμού λειτουργούν έτσι ώστε να υπονομεύεται η κύρια παραγωγική δύναμη, η ανθρώπινη εργασία, και να αλλάζει προς το χειρότερο η σχέση μεταξύ φύσης και ανθρώπων, και να λεηλατούνται οι πλουτοπαραγωγικές πηγές του πλανήτη.

Η όλο και πιο εμβαθυνόμενη αποσύνθεση του ιμπαριαλισμού καταδεικνύει ότι οι αστικές σχέσεις παραγωγής έχουν εισέλθει σε μια φάση αντίθεσης, όλο και πιο οξείας, με τις παραγωγικές δυνάμεις, οι οποίες μέρα με τη μέρα γίνονται πιο ισχυρές και εμφανείς στην κοινωνία. Είναι αυτές οι περιοριστικές κοινωνικές σχέσεις που είναι ιστορικά ξεπερασμένες και πρέπει να καταργηθούν.

Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής έχει φτάσει τα ιστορικά του όρια, έχει γίνει μια απειλή για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους. Παρόλα αυτά η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να αποδείξει ότι κανένα άλλο σύστημα δεν είναι εφικτό και προχωρά με τεχνάσματα στην επιφανειακή και μόνο επιφανειακή αλλαγή του. Αλλά εμείς γνωρίζουμε πως αυτό δεν είναι αληθινό: Ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός και αποκαλείται σοσιαλισμός!

Απέναντι στο ετοιμοθάνατο καπιταλιστικό σύστημα είναι καθήκον των κομμουνιστών να καταδείξουν ποια είναι η μόνη εναλλακτική στη σημερινή σοβαρή κρίση. Είναι μόνο η επαναστατική προοπτική που διεκδικούμε, με την εισαγωγή ενός νέου τρόπου παραγωγής, με την κατάργηση των αστικών κοινωνικών σχέσεων και την θέσπιση μιας κοινωνίας σχεδιασμένης από τους παραγωγούς του πλούτου που θα είναι ικανή να κάνει την ανθρώπινη κοινωνία να προοδεύσει και να σώσει τον πλανήτη.

Ο σοσιαλισμός αντιπροσωπεύει αυτή την εναλλακτική παρόλο που οι πρώτες προσπάθειες της προλεταριακής επανάστασης υποσκάπτηκαν εκ των έσω και ο καπιταλισμός έχει παλινορθωθεί σε όλο τον κόσμο, ως αποτέλεσμα της μάχης χωρίς ανακωχής και των χτυπημάτων που δέχτηκε το νέο κοινωνικό σύστημα από τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό, από τον σύμμαχό του ρεβιζιονισμό και την αντεπαναστατική αστική τάξη που ήταν μεταμφιεσμένη, κάτω από τη μύτη των εργαζομένων. Αλλά εξ αυτού δε σημαίνει πως έχουν χάσει την αξία τους και τη δύναμή τους τα ιστορικά δίκαια της εργατικής τάξης και των λαών, ο αγώνας για μια κοινωνία καλύτερη, διαφορετική, πιο προοδευτική και δίκαιη. Δε σημαίνει πως είναι λιγότερο βέβαιο ότι ο καπιταλισμός έχει φτάσει στα ιστορικά του όρια, στο ανώτερό του στάδιο.

Και τώρα- όπως γνωρίζουν καλά οι εργαζόμενοι- μετα από μια ήττα δεν μένει παρά να ξαναρχίσουμε, με την υποστήριξη της γνώσης των γεγονότων που αποδεικνύουν σε παγκόσμια κλίμακα το επιτακτικό και την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού, ενδυναμωμένοι από την τεράστια εμπειρία που συσσωρεύτηκε για 150 χρόνια μάχης για την εξουσία, από την Κομούνα του Παρισιού ως την αξέχαστη νίκη του σοβιετικού Οκτώβρη, της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ ως τις επιτευχθείσες προόδους στις χώρες της λαϊκής δημοκρατίας, στους αγώνες για την απελευθέρωση από τον ιμπεριαλισμό. Ναι, αυτή η ιστορική εποχή είναι η εποχή στην οποία ο σοσιαλισμός, παρά την προσωρινή ήττα του, θα αναγεννηθεί και θα θριαμβεύσει σε παγκόσμια κλίμακα.

Οι εποχές του ήρεμου κοινοβουλευτικού βίου, της ειρηνικής διεξαγωγής της ταξικής πάλης βαραίνουν στις πλάτες μας. Κάτω από τα χτυπήματα που προκαλεί η κρίση, οι μάζες αφυπνίζονται σε όλο τον πλανήτη. Μας περιμένουν συγκρούσεις αποφασιστικές στις οποίες για άλλη μια φορά η εργατική τάξη θα κάνει το άλμα της στους ουρανούς.

Εξ ου και είναι αναγκαία και επιτακτική η αναδημιουργία ενός κομμουνιστικού κόμματος, οργάνου απαραίτητου και καταλυτικού για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης και τη νίκη των εκμεταλλευόμενων έναντι των εκμεταλλευτών. Όχι μια κοινοπραξία πολιτικάντηδων που εξασφαλίζει θεσούλες σε καριερίστες, καμμία λέσχη φιλολογική ή ένας όμιλος διανοούμενων που φλερτάρει τα κινήματα ούτε ένα κόμμα που ενώνει «όσους σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο». Εμείς παλεύουμε για ένα κόμμα διαφορετικό από τα άλλα, ένα κόμμα μιας μόνο τάξης- του προλεταριάτου- αποτελούμενο και καθοδηγούμενο από το τμήμα το πιο πρωτοποριακό της εργατικής τάξης. Μια οργάνωση στελεχών με μια γραμμή για μάζες, μαχητική, συγκεντρωτική και αποτελεσματική, με τη δική της ιδεολογία και μια πολιτική πλήρως ανεξάρτητη από την αστική, που να ξέρει να υπερασπίζεται τα σημερινά και ιστορικά συμφέροντα του προλεταριάτου κάνοντας συμμαχίες με τις άλλες καταπιεζόμενες από τον ιμπεριαλισμό τάξεις και κοινωνικά στρώματα, καθοδηγώντας τις εργαζόμενες μάζες σε όλες τις φάσεις της επαναστατικής πάλης των τάξεων, ως τον κομμουνισμό.

Παρουσιάζουμε λοιπόν στην εργατική τάξη και τις εκμεταλλευόμενες και καταπιεζόμενες μάζες ένα πολυσύνθετο γενικό πρόγραμμα (το κείμενο ακολουθεί με διάφορες τροποποιήσεις στο τελευταίο μέρος του σύντομου κειμένου «Πώς να εξέλθουμε από την παρακμή της Ιταλίας;» που δημοσιεύθηκε στην «Θεωρία & Πράξη» νο. 11/2004) που περιέχει τις βασικές ιδέες για την κοινωνία που θέλουμε να οικοδομήσουμε, τους βασικούς σκοπούς για τους οποίους πρέπει να παλεύει το προλεταριάτο, τα βαθιά αίτια του επαναστατικού αγώνα για το σοσιαλισμό.

Το έχουμε αναπτύξει στη βάση της μοναδικής επιστημονικής κοσμοθεωρίας, του διαλεκτικού και ιστορικού υλισμού, στη βάση της επιστημονικής θεωρίας που αναπτύχθηκε από τους Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και Στάλιν, εφαρμόσιμης στη συγκεκριμένη πραγματικότητα που ζούμε, εργαζόμαστε και παλεύουμε. Και το έχουμε συντάξει σε μια γλώσσα οικειοθελώς απλή, καθαρή, εύκολα κατανοητή στους εργαζόμενους και στις πιο ευρείες λαϊκές μάζες: μια γλώσσα όσο πιο πολύ μακριά γίνεται από την ξύλινη ψευτοεπιστημονική των αστών πολιτικών και οικονομικών «αναλυτών» της αποκαλούμενης «τεχνοκρατικής διανόησης».

Το απευθύνουμε στην εργατική τάξη, επιθυμούμε την πιο ευρεία αναπαραγωγή και διάδοσή του, από όλους όσους συμφωνούν με αυτό και ταυτόχρονα το υποβάλλουμε στην κρίση, σε προτροπές και σε συζήτηση από όλες τις κομμουνιστικές, επαναστατικές και προοδευτικές δυνάμεις, τους πραγματικούς δημοκράτες και τους οπαδούς της ειρήνης και της ελευθερίας. Λαμβάνοντας υπόψη τις παρατηρήσεις τους και τις προτάσεις τους, το πρόγραμμα μπορεί να αποκτήσει, με μια συνεχή και όλο και πιο ώριμη ανάπτυξη, μια ολοκληρωμένη μορφή, που θα το κάνουν ιδανικό ώστε να αποτελεί τη βάση για το πρόγραμμα του κομμουνιστικού κόμματος.

Είμαστε εξάλλου πεπεισμένοι πως αυτό έχει αξία που δεν παραμένει περιορισμένη στα σύνορα της χώρας μας, γιατί αποδεικνύει την απόλυτη ταύτιση και αλληλεγγύη συμφερόντων και σκοπών του προλεταριάτου που σε όλο τον κόσμο μάχεται κατά του καπιταλισμού.

Σε συγκεκριμένους όρους, το σχέδιο προγράμματος των μαρξιστών-λενινιστών κομμουνιστών συνίσταται στην αποπομπή της αστικής τάξης από την εξουσία, την εξάλειψη της κυριαρχίας των ιμπεριαλιστών και την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου- που είναι η πιο γνήσια έκφραση της δημοκρατίας των εκμεταλλευόμενων μαζών- για την οικοδόμηση του σοσιαλισμού, την ανανέωση και την οικοδόμηση σε νέες βάσεις όλων των πτυχών της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Ο τελικός μας σκοπός είναι, όπως για όλους τους κομμουνιστές, η οικοδόμηση της κομμουνιστικής κοινωνίας σε όλο τον κόσμο: για εμάς τους ιταλούς κομμουνιστές, ο σκοπός είναι η οικοδόμηση στην Ιταλία, μιας κοινωνίας σοσιαλιστικής που θα βαδίζει προς τον κομμουνισμό.

Όσο για τον τρόπο πραγματοποίησης των σκοπών που αναφέρουμε, δεν φοβόμαστε να πούμε την αλήθεια: η αστική τάξη θα κάνει τα πάντα για να υπερασπίσει τα συμφέροντα και τα ταξικά της προνόμια, για να παρασύρει τις καταπιεζόμενες τάξεις προς την καταστροφή, ώστε να μη χάσει την εξουσία. Αυτό δεν είναι ένα πρόγραμμα που μπορεί να πραγματοποιηθεί με κοινοβουλευτικές μεταρρυθμίσεις ή με τα ψέμματα περί ενός «ειρηνικού δρόμου προς το σοσιαλισμό». Για να γίνει η Ιταλία μια χώρα σοσιαλιστική θα χρειαστούν μεγάλοι αγώνες και θυσίες: θα υπάρχει ανάγκη για μια επανάσταση που θα διεξαχθεί από τις μεγάλες μάζες, που σε κάθε περίπτωση θα ζητήσει από το προλεταριάτο λιγότερες απώλειες από όσες είναι υποχρεωμένο να μετρά κάθε μέρα για να ικανοποιήσει τη λαιμαργία των αφεντικών.

Θα υπάρχουν κάποιοι που θα αμφισβητήσουν πως είναι η κατάλληλη στιγμή για τη δημιουργία αυτού του σχεδίου προγράμματος αυτού του τύπου, χωρίς κόμμα και με διατηρημένη τη διάσπαση και τις διαμάχες μεταξύ των κομμουνιστών. Είναι όμως αλήθεια το ακριβώς αντίθετο: η αναγκαιότητα ενός γενικού προγράμματος προκύπτει από την απαίτηση να ξεκαθαρίσουμε με ακρίβεια τις βασικές μας ιδέες όχι μόνο σχετικά με το «πριν» από την επανάσταση, αλλά και για το «μετά» από αυτή: πηγάζει από το γεγονός πως οφείλουμε να επικεντρωθούμε στα μεγάλα ζητήματα που έχουμε μπροστά μας, στους πραγματικούς σκοπούς του κινήματός μας, χωρίς να ξεπέφτουμε σε καθημερινά καβγαδάκια. Είναι από αυτές τις βασικές ιδέες που μπορούμε να μετρήσουμε το βάθος των αποκλίσεων, και ταυτόχρονα να μεταφράσουμε στην πράξη την επιθυμία για ενότητα μεταξύ των πραγματικών κομμουνιστών.

Εξ άλλου δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πρώτιστο καθήκον μας είναι η υποστήριξη της πάλης της εργατικής τάξης και μάλιστα να αναπτύσσουμε την ταξική συνείδηση, δείχνοντας τους σκοπούς της πάλης για τη χειραφέτησή της, υποστηρίζοντας πως για να τους πετύχουμε, χρειάζεται η αναδημιουργία ενός κομμουνιστικού κόμματος του προλεταριάτου.

Το σοσιαλιστικό πρόγραμμα λαμβάνει εξ αυτού εξαιρετική σημασία για τους σκοπούς της κατάκτησης του πιο πρωτοποριακού τμήματος της εργατικής τάξης, της πολιτικής του οργάνωσης, για την ενωμένη και συνεκτική δράση των κομμουνιστών. Θα είναι επίσης σημαντικό γιατί προχωρώντας προς το δρόμο του κόμματος θα καθορίσουμε με ακρίβεια τα άμεσα πολιτικά μας καθήκοντα, τις διεκδικήσεις και τις απαιτήσεις τις πιο αναγκαίες στη βάση των οποίων θα αναπτύσσεται η προπαγάνδα και η ζύμωση με τις μάζες, για την ενδυνάμωση των δεσμών με τις εκμεταλλευόμενες και καταπιεζόμενες μάζες, για να βασίσουμε τον επιστημονικό σοσιαλισμό στις καθημερινές μάχες.

Υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να σώσει την Ιταλία από την οικονομική παρακμή, από την κοινωνική και περιβαλλοντική καταστροφή, από τον πνευματικό σκοταδισμό, που μπορεί να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο στο οποίο την οδήγησε η αστική τάξη.

Υπάρχει μια μόνο δύναμη που μπορεί να εγγυηθεί μια διαφορετική προοπτική, να ανανεώσει τη χώρα οικονομικά, πολιτιστικά, κοινωνικά που μπορεί να εκφράσει το δυναμισμό για την ανανέωση.

Υπάρχει μια μόνο τάξη- η μόνη, μεταξύ όλων των κοινωνικών τάξεων, πραγματικά επαναστατική - που μπορεί να οδηγήσει την κοινωνία προς το συμφέρον της μεγάλης πλειοψηφίας και όχι μιας χούφτας προνομιούχων, που είναι ικανή να οργανώσει ένα κράτος και μια οικονομία νέου τύπου, αξιοποιώντας όλη την ικανότητα και την ενέργεια των εργαζόμενων μαζών.

Αυτή η δύναμη είναι η εργατική τάξη, η οποία- σε συμμαχία με τους άλλους εκμεταλλευόμενους εργαζόμενους- θα βγάλει τη χώρα από την παρακμή σπάζοντας το αστικό μπλοκ και κατακτώντας την εξουσία για την οικοδόμηση μιας άλλης κοινωνίας: της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Το χάος, η καπιταλιστική αναρχία, η παρακμή και η καταστροφή της Ιταλίας μπορούν να ηττηθούν μόνο από την τάξη την πιο σημαντική, αυτή που παράγει ολόκληρο τον κοινωνικό πλούτο. Αυτή είναι ικανή να βασίσει σε νέα θεμέλια την κοινωνία δίνοντας ζωή σε ένα επαναστατικό κίνημα και βγάζοντας από πάνω του το παλιό βρώμικο καθεστώς..

Η αφύπνιση της εργατικής τάξης και του ιταλικού λαού-που γίνεται αντιληπτή από την όλο και μεγαλύτερη δραστηριότητα των μαζών, που εξωθούνται από την κρίση σε σκληρές συγκρούσεις για την υπεράσπιση των κεκτημένων του και την απώθηση της δικτατορίας των αφεντικών- είναι η πρώτη απάντηση στην παρακμή της αστικής τάξης.

Η γενικευμένη παρακμή θα μεταλλαχθεί σε κοινωνική αφύπνιση στο βαθμό που το προλεταριάτο θα ξαναβρεί την ταξική του αυτονομία και θα προχωρήσει την επαναστατική διαδικασία, όταν η εργατική τάξη θα εξοπλιστεί με ένα κόμμα της πρωτοπορίας και θα δώσει ζωή σε μια ιστορική ανεξάρτητη δράση που θα οδηγήσει στο σοσιαλισμό, στη νέα μας αναγέννηση.

Μόνο η σοσιαλιστική επανάσταση- η οποία είναι συγχρόνως επανάσταση κοινωνική, πολιτική, οικονομική, οικονομική, πολιτιστική, πολιτισμική και ηθική- θα μπορεί να φέρει πρόοδο και ευμάρεια στην εργατική τάξη και τη μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού, θα μπορεί να εξασφαλίσει στην Ιταλία ένα καλύτερο μέλλον και μια αξιόλογη συνεισφορά στην πρόοδο του προλεταριάτου και των λαών του κόσμου.

Για την προλεταριακή εξουσία,

για τη σοσιαλιστική Ιταλία

Οι κομμουνιστές έχουν ένα γενικό σχέδιο προγράμματος για το μετασχηματισμό και την ριζική ανανέωση της κοινωνίας μας. Αυτό πηγάζει από τη δική μας κοσμοαντίληψη, από την ιστορική εμπειρία της ταξικής πάλης του προλεταριάτου, από την ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης στην Ιταλία και ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας. Πρόκειται, συνεπώς, για μια σημαία που υψώνουμε δημόσια για την απελευθέρωση του λαού μας και συγχρόνως μια συνεισφορά για τη διεθνή δράση της εργατικής τάξης.

Το πρώτο καθήκον της νικηφόρας επανάστασης- όταν ανατραπεί η αστική δικτατορία και κατακτηθεί η εξουσία από την εργατική τάξη και τις συμμαχικές της τάξεις και κοινωνικά στρώματα- θα είναι η απαλλοτρίωση των καπιταλιστικών μονοπωλίων, συμπεριλαμβανομένων και των ευρισκόμενων στη χώρα μας πολυεθνικών εταιριών. Συγχρόνως, θα δημευθεί το υπόλοιπο της περιουσίας και των ιδιοκτησιών που έχουν συσσωρευτεί από την ιμπεριαλιστική αστική τάξη, τους καπιταλιστές, τον κλήρο, την εγκληματικότητα, τη φοροδιαφυγή, από τους τοκογλύφους, τους διεφθαρμένους, από όλους όσους έχουν πλουτίσει σε βάρος του λαού.

Η κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής και συναλλαγής θα αναπτύξει μετεωρικά τον πλούτο των εργαζόμενων μαζών, μεταμορφώνοντας την Ιταλία σε μια χώρα ευημερούσα, ικανή να οικοδομήσει ταχύτατα μια ανθούσα σοσιαλιστική κοινωνία.

Οι βιομηχανίες, οι τράπεζες, οι μεγάλες εμπορικές επιχειρήσεις, τα μέσα μεταφοράς και επικοινωνίας, η γη και το υπέδαφος, τα ύδατα κλπ θα κοινωνικοποιηθούν και θα γίνουν συνεπώς ιδιοκτησία συνεταιρισμένων παραγωγών.

Η υλική βάση της νέας κοινωνίας θα συνίσταται στη μεγάλη αυτοματοποιημένη παραγωγή, τεχνολογικά και επιστημονικά πρωτοποριακή, βασισμένη στη συνεργασία των επιχειρήσεων που θα είναι απαλλαγμένες από την εκμετάλλευση. Χάρη σε αυτή θα είναι εφικτή η αναδιοργάνωση όλων των τομέων της οικονομίας και η εξασφάλιση της ανεξαρτησίας της χώρας.

Θα λάβει χώρα ο άμεσος οργανικός και μόνιμος έλεγχος και επαγρύπνηση της εργατικής τάξης και των εργαζόμενων μαζών στην παραγωγή και τη διανομή των αγαθών, στα κρατικά και τοπικά όργανα, στα οικονομικά, την πρόνοια, τα συνδικάτα, τους συνεταιρισμούς κλπ.

Η νέα κοινωνία θα μπορεί να προχωρά εμπρός χάρη στην υιοθέτηση ενός κεντρικού σχεδιασμού που θα χρησιμεύει στο συνδυασμό και την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων με ορθολογικό τρόπο, αρμονικό και οικολογικά συμβατό, έχοντας αυστηρά στάνταρτ παραγωγής και διανομής. Αυτό θα συζητείται και θα εγκρίνεται από όλους τους εργαζόμενους που θα οφείλουν να το εφαρμόσουν και να το αναπτύξουν.

Με την κοινωνική, συλλογική ιδιοκτησία, των μέσων και των οργάνων παραγωγής και χάρη στην πλήρη καταστροφή του καταπιεστικού μηχανισμού που λέγεται αστικό κράτος και την ύπαρξη του σοσιαλιστικού κράτους, θα καταργηθεί η υλική βάση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και θα επιλυθεί το πρόβλημα της αντίθεσης μεταξύ παραγωγικών δυνάμεων και παραγωγικών σχέσεων. Θα δημιουργηθούν οι συνθήκες για την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας, σχεδιασμένης να βαδίζει προς το σοσιαλισμό.

Στην αρχή το προλεταριάτο θα επιφορτιστεί με το καθήκον της εξάλειψης των συνεπειών των ζημιών που η αστική τάξη έχει προκαλέσει στην κοινωνία, κινητοποιώντας όλη την ενέργεια των λαϊκών μαζών. Έτσι θα θέσει σε λειτουργία τους οργανισμούς εργατικής εξουσίας που θα ξεριζώσουν όλο το σύστημα αστικής εξουσίας και θα καταργήσουν όλους τους νόμους και νομοθετικές πράξεις με αντισοσιαλιστικό χαρακτήρα.

Ο ιταλικός λαός, αν και δεν έχει πολλές φυσικές και ενεργειακές πηγές, και έχει ανάγκη από ένα ευρύ εμπόριο και ανάπτυξη των διεθνών σχέσεων, κατέχει τεράστιους πόρους όσον αφορά το ανθρώπινο κεφάλαιο (μέχρι τώρα υποαπασχολούμενο, απαξιωμένο και κατεστραμμένο από την αστική τάξη). Με το ξεπέρασμα του καπιταλισμού αυτό θα είναι ικανό να αυξήσει την παραγωγικότητα της εργασίας, να παράγει πλούτο και να τον χρησιμοποιήσει σύμφωνα με τη σοσιαλιστική αρχή της ικανοποίησης των διαρκώς αυξανόμενων υλικών και πνευματικών αναγκών όλης της κοινωνίας, με σεβασμό στους νόμους της φύσης.

Με το σοσιαλισμό θα καταργηθούν όλα τα έξοδα και τα εμπορεύματα τα άχρηστα και επιζήμια, τυπικά προϊόντα της καπιταλιστικής παραγωγής και εμπορίου, που υπάρχουν και για τη διατήρηση ενός γιγαντιαίου γραφειοκρατικού και στρατιωτικού κρατικού μηχανισμού. Οι σπατάλες, οι καταχρήσεις θα πάψουν να υπάρχουν μαζί με τα προνόμια. Οι επικίνδυνες εταιρίες που ρυπαίνουν και είναι ενεργοβόρες θα σταματήσουν τη λειτουργία τους και θα εξυγιανθούν. Θα δοθεί προτεραιότητα στις παραγωγικές επενδύσεις, στην έρευνα, στην αποτελεσματικότητα των εγκαταστάσεων, στην ανάπτυξη εναλλακτικών, καθαρών πηγών ενέργειας, στην αποκατάσταση της ισορροπίας στις σχέσεις με τη φύση.

Στη σοσιαλιστική Ιταλία θα υπάρχει εργασία για όλους και η εργατική δύναμη θα πάψει να αποτελεί εμπόρευμα. Το δικαίωμα στην εργασία, με αμοιβές σύμφωνα με την αρχή «στον καθένα ανάλογα με την εργασία του», δεν θα παραμείνει μόνο στα χαρτιά: θα έχει τη βάση του στην κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και θα εξασφαλιστεί από το προλεταριάτο που θα είναι η ηγέτιδα τάξη.

Με την αξιοποίηση όλων των πηγών που ο καπιταλισμός καταστρέφει θα είναι εφικτή η μείωση του ωραρίου εργασίας στις 30 ώρες εβδομαδιαίως και σε ακόμα λιγότερες για τις επικίνδυνες, βαριές και ανθυγιεινές, που θα ασκούνται εναλλάξ. Η αβεβαιότητα θα καταργηθεί και η εργασία θα είναι μόνιμη και προστατευόμενη από πανεθνικές συμβάσεις εργασίας. Τα δικαιώματα θα διευρυνθούν και θα αφορούν σε όλους τους εργαζόμενους.

Οι υπερωρίες, οι νυχτερινές βάρδιες και η δουλειά στις γιορτές θα σταματήσουν (με εξαίρεση την παραγωγή και τις υπηρεσίες που οι εργατικές οργανώσεις βρίσκουν λόγους τεχνικούς και κοινωνικά απαραίτητους). Η εβδομαδιαία ανάπαυση θα είναι υποχρεωτική και τουλάχιστον 48 συνεχόμενων ωρών.

Όποιος παραβιάζει τα δικαιώματα των εργαζομένων, τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας, όποιος σαμποτάρει την παραγωγή και διαπράττει εγκλήματα εις βάρος της κοινωνίας άμεσα θα συλλαμβάνεται και θα δικάζεται. Οι αποζημιώσεις και οι συνεισφορές θα εγγυώνται 100% σε περίπτωση ασθένειας και σε όλες τις περιπτώσεις απώλειας της ικανότητας για εργασία.

Με το σοσιαλισμό θα αυξηθεί ο διαθέσιμος ελεύθερος χρόνος ώστε οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους να είναι απαλλαγμένοι από το άγχος και να αφιερωθούν σε πολιτιστικές, εξωραϊστικές κλπ δραστηριότητες- τις οποίες θα υποστηρίζει το σοσιαλιστικό κράτος- που θα εξασφαλίζουν την πολιτιστική, καλλιτεχνική, ψυχοφυσική ανάπτυξη κάθε προσώπου και ολόκληρης της συλλογικότητας.

Με την εθνικοποίηση της γης και την ίδρυση στον αγροτικό τομέα κοινωνικών και κρατικών εταιριών θα πάψει η κτηνώδης εκμετάλλευση των μεροκαματιάρηδων εργατών γης, η καταπίεση των αγροτών με μικρό κλήρο, των κτηνοτρόφων που πνίγονται από τα χρέη, τα πρόστιμα, την έλλειψη μηχανών κλπ. Θα τεθεί τέλος στην εντατική και μονόπλευρη εκμετάλλευση της γης και των ζώων, ολόκληρη η παραγωγή θα αναδιοργανωθεί σε βάσεις ορθολογικές και οικολογικά συμβατές. Θα καταργηθούν όλα τα αγροτικά συμβόλαια και δεν θα επιτρέπεται η παρασιτική «εργασία» των μεσαζόντων και η κερδοσκοπία στα αγαθά διατροφής.

Οι βιοτέχνες, επίσης, οι μικροί εργατοτεχνίτες, οι ελεύθεροι επαγγελματίες που σήμερα ασφυκτιούν από την μεγάλη αστική τάξη, από τους τοκογλύφους και τη μαφία θα λάβουν ίδια προνόμια και θα προσανατολιστούν προς τη συνεργασία.

Ο σοσιαλισμός θα εγγυηθεί μια κατάλληλη και σωστή διατροφή για όλους τους πολίτες και θα εξασφαλίσει διατροφική επάρκεια και μια αύξηση της αγροδιατροφικής παραγωγής ικανής ώστε να εξάγονται προϊόντα για τους λαούς που υποφέρουν από πείνα ανά τον κόσμο.

Ο σοσιαλισμός θα εξασφαλίσει καλές κατοικίες σε χαμηλό κόστος για όλους. Αφ’ ης στιγμής η γη και τα κτίρια θα θεωρούνται κοινωνική ιδιοκτησία, η κερδοσκοπία και τα εισοδήματα από ακίνητα θα καταργηθούν. Θα πάψουν έτσι να υπάρχουν άστεγοι και οι άθλιες συνθήκες υγιεινής στις οποίες είναι υποχρεωμένοι να ζουν τόσοι εργάτες και ειδικά οι μετανάστες. Για το ηλεκτρικό, το νερό, το φυσικό αέριο, την τηλεφωνία και τις δημόσιες μεταφορές θα τεθούν σε ισχύ τιμολόγια κοινωνικά.

Ο σοσιαλισμός δεν θα πάρει το σπίτι από τους μικρούς ιδιοκτήτες που στην Ιταλία είναι πολυάριθμοι (πάνω από 70%). Αυτοί θα συνεχίσουν να μένουν στα σπίτια που κατοικούν και θα λαμβάνουν οφέλη από το νέο κοινωνικό καθεστώς. Και αυτό, αφ’ ης στιγμής η κατοικία θα απαλλαχθεί από κάθε φόρο και οι τράπεζες και τα άλλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που τους πνίγουν με δάνεια, υποθήκες, χρέη κλπ θα εθνικοποιηθούν από την εργατική τάξη.

Ο σοσιαλισμός δεν θα κατασχέσει τη μικρή προσωπική περιουσία, τα εισοδήματα από εργασία, τα καταναλωτικά αγαθά, ό,τι οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη και τις αποταμιεύσεις τους. Σε αντίθεση, θα εξασφαλίσει στη μεγάλη πλειοψηφία περισσότερα προσωπικά αγαθά και καλύτερη ποιότητα ζωής.

Η εργατική εξουσία στην Ιταλία θα εξασφαλίσει τη λειτουργία όλων των κοινωνικά απαραίτητων θεσμών: σχολεία και εκπαιδευτικά κέντρα, νοσοκομεία, κλινικές, βρεφονηπιακούς σταθμούς, γηροκομεία κλπ και θα εγγυηθεί ότι θα έχουν υψηλές ποιοτικές προδιαγραφές και θα διατίθενται δωρεάν σε όλους τους εργαζόμενους, τα παιδιά τους και τους συνταξιούχους.

Συγκεκριμένα, οι υπηρεσίες Υγείας θα βελτιωθούν ποιοτικά και ποσοτικά για να εξασφαλίζουν υγεία για όλο τον πληθυσμό. Αυτές θα είναι δωρεάν και παρόμοιες για όλους τους εργαζομένους και τις οικογένειές τους. Θα υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση σε όλα τα νοσοκομεία και τις κλινικές. Θα δοθεί έμφαση στην πρόληψη, ξεκινώντας από τους χώρους εργασίας, τα σχολεία κλπ, με μαζικές καμπάνιες. Θα εξαλειφθεί η κατανάλωση άχρηστων και επιζήμιων φαρμάκων και θα προωθηθεί η λαϊκή εναλλακτική ιατρική βασισμένη σε επιστημονικά θεμέλια.

Στη σοσιαλιστική Ιταλία θα δοθεί μεγάλη σημασία η αξιοποίηση της τεράστιας πολιτιστικής και καλιτεχνικής κληρονομιάς: η σοσιαλιστική Ιταλία θα γίνει μια πραγματική «πολιτιστική υπερδύναμη» ικανή να επανεπεξεργαστεί και να ακτινοβολεί τα πιο σημαντικά αποτελέσματα χιλιετιών ανάπτυξης της ανθρώπινης σκέψης, αναπτύσσοντας μια πρωτοποριακή προλεταριακή κουλτούρα.

Οι τέχνες, οι επιστήμες, η κουλτούρα θα τεθούν στην υπηρεσία των μαζών. Τα μουσεία και οι βιβλιοθήκες θα είναι ανοιχτές όλη τη μέρα. Θα απαγορευθεί ο σφετερισμός και η εξαγωγή αγαθών Τέχνης. Όλα τα έργα τέχνης θα απογραφούν και οι μάζες θα έχουν πρόσβαση εξ ολοκλήρου σε όσα είναι κλεισμένα σε ιδιωτικές γκαλερί. Η κοινωνική-πολιτιστική προσφορά θα αυξηθεί και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην επανεκπαίδευση του πληθυσμού.

Η έρευνα για την ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο θα λάβει θεμελιώδη ρόλο στα πανεπιστήμια, τις σχολές, σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τις σοσιαλιστικές οργανώσεις. Χάρη στην ανάπτυξή της, που θα ευνοηθεί από την κρατική βοήθεια, θα δημιουργηθούν οι συνθήκες για να επαναπατριστούν οι απόδημοι επιστήμονες και ερευνητές.

Τα μέσα μαζικής μεταφοράς θα αυξηθούν ώστε να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των εργαζομένων, των φοιτητών και για τον ελεύθερό τους χρόνο. Ολόκληρο το δίκτυο μεταφορών θα ανασχεδιαστεί και θα αναδομηθεί ευνοώντας τα δημόσια μέσα. Η μεταφορά εμπορευμάτων από το οδικό δίκτυο θα μειωθεί σημαντικά, αυξάνοντας τη μεταφορά μέσω σιδηροδρόμων ή της θάλασσας. Οι δρόμοι έτσι θα γίνουν πιο ασφαλείς και τα κέντρα των πόλεων θα απελευθερωθούν. Οι πόλεις θα ανήκουν στους εργαζομένους, τις γυναίκες, τους νέους που θα συνεισφέρουν με την οργάνωση και μόνιμη κινητοποίησή τους για να βελτιώσουν τη ζωή τους.

Ο σοσιαλισμός θα δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε οι τοπικές κοινότητες να κατακτήσουν ένα νέο μέλλον και ευρείες μάζες εργαζομένων να μπορούν να ζήσουν εκτός των μητροπόλεων, που, στο τέλος, θα αποσυμφορηθούν.

Η κατάσταση των συνταξιούχων θα βελτιωθεί. Στη σοσιαλιστική κοινωνία οι συνταξιούχοι δε θα θεωρούνται πια «άχρηστα υλικά για πέταμα». Ως ότου είναι σε θέση να αναπτύσσουν κοινωνικές δραστηριότητες, θα καταθέτουν τη δική τους συνεισφορά για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας σε όλους τους τομείς, αναπτύσσοντας τις σχέσεις μεταξύ γενεών. Άμεσα θα οριστεί η συνταξιοδότηση στα 60 χρόνια για όλους τους εργαζόμενους (το πολύ 35 χρόνια εργασίας) και η σύνταξη θα ισούται με το μέσο μισθό.

H νεολαία θα αποκτήσει τη δυνατότητα να εκπαιδεύεται με τρόπο αρμονικό και πολύπλευρο. Η πρόσβαση στις ανώτατες βαθμίδες εκπαίδευσης δεν θα εξαρτάται από τις οικονομικές τους συνθήκες, οι οποίες εμποδίζουν τα παιδιά των εργατών να πηγαίνουν στις ανώτερες και ανώτατες σχολές. Η πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα προσφέρει ισχυρές εκπαιδευτικές βάσεις στα παιδιά. Δεν θα είναι προσανατολισμένες στην παραγωγή εργατικού δυναμικού χαμηλού κόστους για τα αφεντικά, αλλά στην εκπαίδευση ικανών και καλλιεργημένων μελών της σοσιαλιστικής κοινωνίας, προσωπικοτήτων ελεύθερων, δυναμικών και θαρραλέων. Μέσω του συνδυασμού θεωρίας και πράξης το σχολείο θα εξασφαλίσει εκπαίδευση γενική και πολυτεχνική. Η διάρκεια της υποχρεωτικής δημόσιας εκπαίδευσης θα οριστεί σε 13 χρόνια άμεσα (ως τα 18 έτη). Βιβλία και σχολικά είδη θα διανέμονται δημοσία δαπάνη. Σχολεία, γυμναστήρια, κοινωνικά κέντρα, κινηματογράφοι, μουσικές αίθουσες, θέατρα, λαϊκά στέκια, θα είναι στη διάθεση των παιδιών και των εργαζομένων δωρεάν με τρόπο να αναπτύξει ολόπλευρα και συνεχιζόμενα την προσωπικότητά τους, ενθαρρύνοντας και την αυτομόρφωση. Η πνευματική ιδιοκτησία θα καταργηθεί και θα υπάρχει πλήρης ελευθερία στην πρόσβαση στα έργα τέχνης και καινοτομίες.

Για τα νήπια θα τεθούν σε λειτουργία νηπιαγωγεία, παιδικοί σταθμοί, παιδότοποι, που δεν θα χρησιμεύουν ως «πάρκινγκ». Θα μπορούν επίσης να περνούν αρκετό χρόνο με τις οικογένειές τους, αφού οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι θα έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο, χωρίς να φθείρονται από την κούραση και το στρες από το πρωί ως το βράδυ.

Όλα αυτά τα οφέλη- και πολλά άλλα- θα γίνουν εφικτά αφού η οικονομία της σοσιαλιστικής κοινωνίας δεν παράγει για τα κέρδη, αλλά για την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών. Αυτές οι υλικές και πνευματικές ανάγκες θα αναπτύσσονται και θα ικανοποιούνται, όσο πιο πολύ ο σοσιαλισμός θα ενισχύεται και θα εξαπλώνεται και σε άλλες χώρες.

Ο σοσιαλισμός δεν θα είναι σε θέση να καλύψει άμεσα όλες τις ανάγκες, αλλά εξαρχής θα είναι σε θέση να εξασφαλίσει τις βασικές ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας και θα εξασφαλίσει ένα επίπεδο ζωής και μια γενικευμένη άνθηση της κοινωνίας που θα ξεπεράσουν παρασάγγας τις «καλύτερες» περιόδους του καπιταλισμού.

Όλα τα ικανά μέλη της κοινωνίας, εργαζόμενα για το κοινό καλό και όχι για το ατομικό, αυξάνοντας έτσι την παραγωγικότητα της εργασίας, θα εξασφαλίσουν μια αυξανόμενη ευημερία και βελτίωση των συνθηκών ζωής των λαϊκών μαζών.

Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο προς τον κομμουνισμό θα συνεχίσουν να υπάρχουν μισθολογικές διαφορές, σύμφωνα με την αρχή «σε καθένα ανάλογα με την εργασία του», αλλά αυτές θα είναι σαφώς μειωμένες σε σχέση με τις απαράδεκτες σημερινές ανισότητες και σταδιακά θα μειώνονται. Εξίσωση των αμοιβών για άντρες και γυναίκες, για την ίδια εργασία, θα γίνει πράξη από την πρώτη κιόλας ημέρα, όπως και η κατάργηση όλων των έμμεσων φόρων (εισιτήρια, λογαριασμοί, ΦΠΑ κλπ) και η εισαγωγή ισχυρά προοδευτικής φορολογίας εισοδήματος και ιδιοκτησίας.

Με το σοσιαλισμό θα είναι εφικτή η κατάργηση της διπλής καταπίεσης- ταξικής και ως φύλου- που βαραίνει τις εργαζόμενες γυναίκες. Αυτή θα καταργηθεί μέσω μιας πραγματικής ισότητας οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής μεταξύ των φύλων, θα σημαίνει ότι οι γυναίκες δεν θα είναι επιφορτισμένες με δύο εργασίες. Μαζί με το δικαίωμα στην εργασία θα εγγυάται και το δικαίωμα στην οικογένεια και τα παιδιά χωρίς αυτό να βαραίνει τις πλάτες της γυναίκας. Μεγάλο μέρος της δουλειάς στο σπίτι θα μετασχηματιστεί σε κοινωνική υπόθεση. Αυτό σημαίνει λέσχες στους χώρους εργασίας, στα σχολεία και τις γειτονιές με κατάλληλα τρόφιμα και υγιεινά φαγητά, σε τιμές λαϊκές: θα σημαίνει δημόσια πλυσταριά, και καθαρισμό και συντήρηση των σπιτιών από κοοπερατίβες κλπ.

Η βαριά κληρονομιά της αντιδραστικής και κληρικαλιστικής ιδεολογίας, που τιμωρεί τις γυναίκες και τους στερεί την αυτονομία και την αυτοεκτίμησή τους, θα χαθεί, και αυτό θα ανταποκρίνεται στο νέο ρόλο που θα αναλάβουν την κοινωνία. Με το σοσιαλισμό θα δημιουργηθεί μια ανώτερη μορφή της οικογένειας και των σχέσεων μεταξύ των δύο φύλων. Θα καταργηθεί κάθε μορφή σωματικού εκφυλισμού και θα καταπολεμηθεί αυστηρά η βία κατά των γυναικών και των παιδιών.

Το σοσιαλιστικό κράτος θα επανακαθορίσει τις σχέσεις του με την Καθολική εκκλησία και με όλες τις θρησκευτικές οργανώσεις στη βάση του αυστηρού διαχωρισμού.

Θα ακυρωθούν οι μεταξύ του ιταλικού κράτους και της καθολικής εκκλησίας συμφωνίες του 1929 και του 1984, καθώς και όλες οι άλλες που συνήφθησαν με άλλες θρησκευτικές οργανώσεις. Το έδαφος του κράτους της πόλης του Βατικανού θα προσαρτηθεί στο ιταλικό κράτος.

Όλη η περιουσία που ανήκει σε θρησκευτικούς οργανισμούς θα απαλλοτριωθεί χωρίς αποζημίωση. Τα οικονομικά, κοινωνικά και φορολογικά προνόμια του κλήρου θα καταργηθούν.

Όλοι οι πολίτες θα έχουν το δικαίωμα να ασκούν ελεύθερα το δικαίωμα τους στη θρησκευτική πίστη και λατρεία, και, επίσης, θα κατοχυρωθεί η ελευθερία στην αθεϊστική προπαγάνδα. Δεν θα είναι αποδεκτή η θρησκευτική προπαγάνδα για πολιτικούς σκοπούς και θα εξαλειφθεί κάθε θρησκευτική επιρροή στις σχολές κάθε βαθμίδας.

Οι μετανάστες εργαζόμενοι και τα παιδιά τους θα ενταχθούν πλήρως στην κοινωνία. Θα σταματήσουν οι φυλετικές διακρίσεις και η απομόνωση. Στην απαλλαγμένη από εκμετάλλευση κοινωνία δεν θα υπάρχει καμμία ανάγκη για εισαγωγή εργατικής δύναμης χαμηλού κόστους. Στο βαθμό στον οποίο οι ιμπεριαλιστικές χώρες θα γίνονται σοσιαλιστικές και οι καταπιεσμένες χώρες θα απελευθερώνονται από τον ιμπεριαλισμό θα πάψει και η μαζική εισροή μεταναστών. Στο σοσιαλισμό θα φιλοξενούνται οι πολιτικοί πρόσφυγες, οι καταπιεσμένοι, από την αστική τάξη και την αντίδραση, από κάθε χώρα.

Η σοσιαλιστική Ιταλία θα στηρίξει την προλεταριακή επανάσταση, τις αντιιμπεριαλιστικές, αντιιμπεριαλιστικές και δημοκρατικές επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο, που αποτελούν ενιαίο μέτωπο αγώνα ενάντια στις κυρίαρχες τάξεις και τις κυβερνήσεις τους. Θα είναι μια χώρα που θα εργάζεται για την ειρήνη, την ελευθερία, την κυριαρχία, την εθνική ανεξαρτησία και την κοινωνική πρόοδο.Θα εργαστεί για την ενίσχυση των αδελφικών δεσμών και των δεσμών αλληλεγγύης μεταξύ της ιταλικής εργατικής τάξης και της εργατικής τάξης όλων των άλλων χωρών, για τη σταθεροποίηση των σχέσεων βοήθειας και φιλίας μεταξύ των λαών όλου του κόσμου σε όλους τους τομείς. Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική δεν θα απομονωθεί αλλά θα στοχεύσει στη σύναψη συμφωνιών βασισμένων σε αμοιβαίο όφελος, και σε σχέσεις καλής γειτονίας με τις όμορες και μεσογειακές χώρες. Οι δυνατότητες που παρουσιάζονται από την γεωγραφική θέση θα αξιοποιηθούν στον εμπορικό τομέα, τον τομέα του πολιτισμού κλπ.

Η σοσιαλιστική Ιταλία θα ανακτήσει την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της: θα εξέλθει από οποιαδήποτε ιμπεριαλιστική και φιλοπόλεμη συμμαχία (ΕΕ,ΝΑΤΟ κλπ), θα καταγγείλει οποιαδήποτε μυστική συμφωνία, θα κλείσει τις ξένες στρατιωτικές βάσεις και θα απαγορεύσει την οποιαδήποτε ίδρυση άλλων στο μέλλον. Ταυτόχρονα θα σεβαστεί και θα προσχωρήσει σε διεθνείς συμφωνίες και συνθήκες που δεν παραβιάζουν την κυριαρχία της αλλά και αυτή άλλων χωρών, που αποδυναμώνουν το ιμπεριαλιστικό σύστημα και προστατεύουν το περιβάλλον.

Η σοσιαλιστική Ιταλία θα αμυνθεί από τις επιθέσεις των καπιταλιστικών χωρών, αλλά ποτέ δε θα λάβει μέρος σε ληστρικούς πολέμους ενάντια στους λαούς και τα καταπιεσμένα έθνη: θα αντισταθεί σθεναρά σε κάθε μορφή νεοαποικιακής εκμετάλλευσης, ηγεμονίας και εθνικής καταπίεσης. Όλα τα στρατεύματα που βρίσκονται στο εξωτερικό θα αποσυρθούν. Τα χρέη και οι πιστώσεις από το εξωτερικό θα ακυρωθούν.

Με το σοσιαλισμό στις εθνικές μειονότητες θα αναγνωριστεί το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης μέχρι τον πλήρη αποχωρισμό.

Η σοσιαλιστική κοινωνία θα λάβει κρατική μορφή λαϊκής δημοκρατίας βασισμένης σε συμβούλια εργοστασιακά, γειτονιάς, χωριού κλπ, δηλαδή σε οργανισμούς που η εργατική τάξη και ο εργαζόμενος πληθυσμός θα δημιουργήσουν κατά την επαναστατική διαδικασία και για την άσκηση εξουσίας.

Θα υπάρχει ένα Σύνταγμα πραγματικά δημοκρατικό και μια νομοθεσία ξεκάθαρη με την οποία τα δικαιώματα του εργαζόμενου λαού, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στις καπιταλιστικές χώρες, δεν θα μπορούν να περισταλούν, να μην ασκούνται ή να ακυρώνονται από ερμηνευτικές εγκυκλίους ή αστερίσκους. Αντίθετα, θα είναι εγγυημένα από την επαναστατική δικτατορία του προλεταριάτου και θα τα απολαμβάνουν οι εργαζόμενοι, μαζί με τα παραγωγικά και τα πολιτιστικά αγαθά.

Στο σοσιαλισμό θα είναι απόλυτα προστατευμένα το δικαίωμα της συνείδησης, της έκφρασης, της ελευθεροτυπίας, του συνεταιρίζεσθαι, του συνέρχεσθαι, της κινητοποίησης και της απεργίας για τους εργαζόμενους. Όλα αυτά τα δικαιώματα θα ενισχύσουν την προλεταριακή δημοκρατία, θα ενδυναμώσουν και θα προωθήσουν το σοσιαλισμό προς την αταξική κομμουνιστική κοινωνία. Ωστόσο, δεν θα αποδίδονται πλήρως τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα για τα πρώην μέλη της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης, τους εκμεταλλευτές, τους φασίστες και τους ρατσιστές. Δεν θα είναι σε καμία περίπτωση επιτρεπτή η δράση για την παλινόρθωση του ηττημένου καπιταλισμού, ηττημένου, αλλά όχι ολοκληρωτικά εξαφανισμένου.

Θα καταργηθεί ο Κώδικας του Ρόκκο, οι ειδικοί και αντιλαϊκοί νόμοι, η στρατιωτική και διοικητική δικαιοδοσία, το αστικό κληρονομικό δικαίωμα. Οι σημερινοί δικαστές καριέρας θα αντικατασταθούν από λαϊκούς δικαστές εκλεγμένους με καθολική ψηφοφορία και ανακλητούς εκ μέρους των πολιτών, και από άλλους δικαστές εκλεγμένους από συμβούλια αντιπροσώπων των εργαζομένων σε διάφορα επίπεδα. Θα οριστεί μέγιστος χρόνος αναμονής (ένα έτος) για την απόδοση δικαιοσύνης.

Τα όργανα της σοσιαλιστικής δημοκρατίας οφείλουν να είναι δημιουργημένα απαραιτήτως στη βάση των καλύτερων παραδόσεων του εργατικού κινήματος. Χάρη σε αυτές ο λαός θα είναι δίπλα στον κρατικό μηχανισμό, θα τελειώσει με τον κοινοβουλευτισμό και το διαχωρισμό εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Ταυτόχρονα, οι εργατικές μάζες θα ωθούνται να συμμετέχουν στη διοίκηση του κράτους, να αναλαμβάνουν τη διεύθυνσή του.

Ο ασφυκτικός γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός θα εξαφανιστεί και θα γίνει πραγματικότητα η τοπική αυτοδιοίκηση και μια πλήρης διοικητική αυτονομία των περιφερειών, των επαρχιών, των δήμων, των παραγωγικών οργανισμών, των σχολείων, κλπ. Οι θέσεις που ορίζει το κράτος και η κυβέρνηση στους τοπικούς οργανισμούς θα καταργηθούν.

Ο σοσιαλισμός θα εξασφαλίσει σε κάθε εργάτη, εργαζόμενο, κάθε πολίτη να γίνει ικανός και υπέυθυνος να επιλαμβάνεται των δημοσίων υποθέσεων.

Μια ενιαία εθνική συνέλευση, δημοκρατικά εκλεγμένη, που θα αντιπροσωπεύει την εργατική τάξη και τους άλλους εργαζόμενους, θα είναι το νομοθετικό και πολιτικό όργανο που θα ορίζει τις γενικές κατευθύνσεις εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και θα ορίζει την κεντρική κυβέρνηση.

Η μέθοδος της γνήσιας απλής αναλογικής σε κάθε τύπο εκλογών, που θα διεξάγονται με καθολική, μυστική, ίση και άμεση ψηφοφορία.

Οι εκλογικές περιφέρειες θα ορίζονται με βάση την οικονομική μονάδα (εργοστάσιο, νοσοκομείο, σχολείο, γραφεία κλπ). Η ψήφος θα είναι καταλυτική και δεσμευτική σε όλες τις συνδικαλιστικές συμφωνίες.

Στη σοσιαλιστική δημοκρατία θα τεθεί σε ισχύ η άμεση και χωρίς εξαιρέσεις αιρετότητα των αντιπροσώπων που χάνουν την πολιτική εμπιστοσύνη των εργαζομένων που τους εξέλεξαν ή δρουν σε αντίθεση με τη λαϊκή εντολή. Οι διευθυντές και οι δημόσιοι υπάλληλοι- οι οποίοι θα αμείβονται όχι με βάση άλλα μέτρα από αυτά με τα οποία αμείβονται οι εργάτες και θα τίθενται προς την άμεση εξυπηρέτηση του λαού- θα οφείλουν να συμμετάσχουν εναλλάξ και στην παραγωγή και θα είναι υπεύθυνοι έναντι του λαού και άμεσα ανακλητοί και αυτοί.

Η εργατική τάξη ευρισκόμενη στην διακυβέρνηση της κοινωνίας θα αντιπαλέψει χωρίς ανακωχή και θα τιμωρήσει με βαρύτατες ποινές όσους κλέβουν ή διασπαθίζουν τα δημόσια αγαθά, θα αντιπαλέψει τη διαφθορά, τον παρασιτισμό και όλες τις ενέργειες εκείνων που- χάρη στην κοινωνική τους θέση- κερδίζουν από το λαό. Θα υπάρχουν αυστηρές ποινές για κάθε πράξη κατάχρησης εξουσίας, βίας ή βασανισμού.

Η προλεταριακή εξουσία θα καταστείλει την αντίσταση των εκμεταλλευτών και κάθε προσπάθεια αναβίωσης αστικών κοινωνικών σχέσεων: θα εργαστεί για την εξάλειψη όλων των τάσεων και καταλοίπων των αστικών και αντιδραστικών ιδεολογιών, θα χτυπήσει αλύπητα τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και τους συμμάχους του, τα διασπαστικά στοιχεία, τους συνωμότες, τους κατασκόπους, τις δυνάμεις οποιασδήποτε νέας αστικής τάξης και όλων εκείνων που θα δώσουν πνοή σε αντεπαναστατικές δραστηριότητες. Η μικρή εγκληματικότητα, που απορρέει από τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό, σύντομα θα μειωθεί και οι καταδικασμένοι θα επανεκπαιδευθούν στην παραγωγική εργασία και τις κοινωνικά χρήσιμες δραστηριότητες.

Οι δυνάμεις της αστυνομίας θα αντικατασταθούν από λαϊκή πολιτοφυλακή άμεσα προερχόμενη από την εργατική τάξη. Οι μόνιμες ένοπλες δυνάμεις θα αντικατασταθούν από έναν λαϊκό επαναστατικό στρατό στον οποίο τα στρατεύματα θα εκλέγουν τους ανώτερους. Θα υπάρχουν ειδικοί προλεταριακοί οργανισμοί επαγρύπνησης που θα αποτελούνται από τα πιο πιστά στην υπόθεση του σοσιαλισμού στοιχεία, για να αποτρέπουν τις τρομοκρατικές δραστηριότητες της αστικής τάξης και των φασιστών.

Θα υπάρχει μια μόνιμη προετοιμασία των μαζών για την προστασία των κοινωνικών και δημοκρατικών κατακτήσεων, της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας, της ενότητας και της κυριαρχίας της χώρας.

Στο σοσιαλισμό το κομμουνιστικό κόμμα θα συνεχίσει να διαδραματίζει αποφασιστικό ρόλο. Θα παραμείνει το πιο σημαντικό όργανο στα χέρια της εργατικής τάξης για τη δημιουργία της νέας κοινωνίας, τη διατήρηση των νικών της και την εξασφάλιση της ανάπτυξης της κοινωνίας.

Συσσωρεύοντας δυνάμεις για την επανάσταση

Για να γίνουν πράξη αυτά τα μέτρα και να ξεφύγουμε από την παρακμή της Ιταλίας, για να απελευθερωθούμε από την κατάσταση που μας έχει καταδικάσει η αστική τάξη είναι απαραίτητο η εργατική τάξη να ανασυγκροτήσει το δικό της οργανωμένο απόσπασμα των συνειδητών πρωτοπόρων, το όργανο εκείνο που είναι ικανό να προσανατολίσει τις μάζες και να τις καθοδηγήσει στην κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας: το κομμουνιστικό κόμμα.

Η ανάλυση της ιταλικής κοινωνίας μας κάνει να πούμε πως η δημιουργία μιας ταξικής οργάνωσης που να ανταποκρίνεται στο εύρος και το βάθος της καπιταλιστικής κρίσης, είναι σήμερα μια απαίτηση που δε μπορεί να υποβαθμιστεί, γιατί αυτό σημαίνει τον πολιτικό θάνατο και την αποποίηση του ιστορικού ρόλου του προλεταριάτου.

Χάρη στο κόμμα θα είναι εφικτό να κομματιαστεί ο ασφυκτικός αντιδραστικός μανδύας, να ξεχωριστούμε από τους μικροαστούς και την εργατική αριστοκρατία που επηρεάζουν αρνητικά το προλεταριάτο και να ξαναβρούμε την ταξική ανεξαρτησία που επιτρέπει στο προλεταριάτο να συσσωρεύσει δυνάμεις για την επανάσταση, να τις κινητοποιήσει για την υπεράσπιση των συμφερόντων του και να τις οδηγήσει στη νίκη.

Ο σοσιαλισμός είναι η μόνη εναλλακτική στη γενική κρίση του καπιταλισμού και στην παρακμή της χώρας μας. Είναι το μέσο το οποίο οφείλουμε να φυλάσσουμε με βαθιά πίστη και για το οποίο οφείλουμε να εργαζόμαστε, συγκεντρώνοντας δυνάμεις που θα χρησιμεύσουν για την ήττα της αστικής τάξης στις αποφασιστικές μάχες που έρχονται.

Το να συσσωρεύουμε δυνάμεις για την επανάσταση σημαίνει σήμερα να δουλεύουμε επίμονα για το σχηματισμό ενός ισχυρού κομμουνιστικού κόμματος, βασισμένου στο μαρξισμό-λενινισμό, που θα προετοιμάσει και θα διευθύνει κατά την ανάπτυξή του την προλεταριακή επανάσταση, δραστηριοποιούμενο σε κάθε μέτωπο της πάλης των τάξεων. Σημαίνει να δουλεύουμε καθημερινά και αποφασιστικά για να εμφυσήσουμε μια επαναστατική συνείδηση στην εργατική τάξη και τις λαϊκές μάζες, προκειμένου να ενσωματωθούν σε αυτή τη διαδικασία, να συνειδητοποιήσουν το ρόλο που πρέπει να έχουν στην Ιστορία.

Η δημιουργία του κόμματος είναι σήμερα η πιο πολύτιμη και μεγάλη συνεισφορά που μπορούμε να προσφέρουμε για να τεθούν οι βάσεις για την έξοδο από την παρακμή και την γενική κρίση της κοινωνίας μας. Σε αυτό το καθήκον ιστορικής σημασίας καλούμε το καλύτερο και πιο πρωτοπόρο κομμάτι της εργατικής τάξης, τους συνεπείς επαναστάτες και όλους εκείνους που έχουν ταξικές προλεταριακές θέσεις και θέλουν να παλέψουν για να οδηγήσουν τις εργαζόμενες μάζες, μέσα από τα διάφορα στάδια της πάλης των τάξεων, σε μια νέα κοινωνία.