Από τον
κορπορατισμό
του Φασισμού
στον κορπορατισμό
της…Δημοκρατίας
Μετά
τη συμφωνία
για τις
συμβάσεις
εργασίας που υπέγραψαν
στο Palazzo Chigi,
μαζί με την Confindustria (σημ.μετάφρ.:
o ιταλικός
ΣΕΒ), οι CISl, UIL και UGL, που
μετατρέπει το
συνδικάτο σε ένα
όργανο
συνδιαχείρισης
από
συνεταίρους, ο
Υπουργός
Ευημερίας Sacconi
έκανε λόγο για
«ιστορικής
σημασίας
συμφωνία», επειδή,
είπε, η
ξεχωριστή
συμφωνία
αντικαθιστά
τις «βιομηχανικές
σχέσεις» οι
οποίες
βασίζονται σε
μια «προσέγγιση
σύγκρουσης», με
έναν νέο τύπο
σχέσεων, οι
οποίες
βασίζονται σε
ένα μοντέλο «συμφιλιωτικό».
Αφού
λοιπόν ο
υπουργός του
Μπερλουσκόνι
επικαλέστηκε
την Ιστορία, ας
της δώσουμε το
λόγο, και αυτή θα
μας δείξει
ξεκάθαρα από ποιο
πνεύμα
εμπνέεται η
συμφωνία που
υπογράφτηκε,
στην πλάτη των
εργαζομένων,
από την
Συνομοσπονδία
της Marcegaglia
(σημ.μετάφρ.:
επικεφαλής της
Confindustria)
και των
φιλοεργοδοτών
ηγετών των
τριών αυτών
κεντρικών
συνδικάτων.
Στις
21 Δεκέμβρη 1923, στη
συνέλευση που
έλαβε χώρα στη Ρώμη
υπό την
προεδρία του
Μπενίτο Μουσολίνι,
η Γενική
Συνομοσπονδία
Ιταλικής Βιομηχανίας
και η Γενική
Συνομοσπονδία
των φασιστικών
συντεχνιών
ενέκριναν μια
ημερήσια
διάταξη στην
οποία, έχοντας
πρόθεση να
«εναρμονίσουν
τις δράσεις
τους με τις
ντιρεκτίβες
της Εθνικής
Κυβερνήσεως
που επανειλημμένα
είχε τονίσει
ότι θεωρεί την ενιαία
θέληση της
εργασίας των
διοικητών των
βιομηχανιών,
των τεχνικών
και των
εργατών ως το
πιο ασφαλές
μέσο για την
αύξηση της
ευημερίας όλων
των τάξεων του
πλούτου του
Έθνους»,
επιβεβαίωσαν
«την αρχή ότι η
συνδικαλιστική
οργάνωση δεν
πρέπει να
βασίζεται στο
κριτήριο της
ανειρήνευτης
αντίθεσης
συμφερόντων
μεταξύ βιομηχάνων
και εργατών,
αλλά να
εμπνέεται από
την αναγκαιότητα
σύσφιξης
όλο και πιο
εγκάρδιων
σχέσεων
μεταξύ των
μεμονωμένων
εργοδοτών και
των εργαζομένων
(απόσπασμα από Alberto Acquarone, L'organizzazione dello Stato totalitario,
Einaudi 1965, σ. 435)
Και
η
αρχι-φασιστική
«Χάρτα της
Εργασίας» του 1927
τόνισε, στο 4ο
σημείο: «Στη
συλλογική
σύμβαση
εργασίας
βρίσκει την
συγκεκριμένη
της έκφραση η
αλληλεγγύη
μεταξύ των
διάφορων
παραγωγικών
συντελεστών,
μέσω της συμφιλίωσης
των
αντιτιθέμενων
συμφερόντων
των εργοδοτών
και των
εργαζομένων
και της
υποταγής τους
στα ανώτερα
συμφέροντα της
παραγωγής»
Συμφιλίωση,
λοιπόν. Είναι η
λέξη-κλειδί που η
σημερινή κυρίαρχη
τάξη, και άλλοι
υψηλοί
θεσμικοί
παράγοντες,
επαναλαμβάνουν
συνεχώς.
Συμφιλίωση
μεταξύ των
ιταλών, μεταξύ
φασισμού και
αντιφασισμού,
μεταξύ
αγωνιστών και
βασανιστών του
καθεστώτος,
μεταξύ του
ιταλικού
Κράτους και
της
αντιδραστικής
Εκκλησίας του
Ράτσινγκερ,
και τώρα, όπως
θα ήθελαν οι Sacconi, Bonanni (σ.μετ.:
γ.γ. της CISL
και Angeletti (σ.μετ.: γ.γ. της UIL), μεταξύ
αφεντικών και
εργατών,
μεταξύ
εκμεταλλευτών
και
εκμεταλλευόμενων.
Η CGIL, υπό
την πίεση των
μεγάλων αγώνων
που έλαβαν
χώρα, κατά τους
τελευταίους
μήνες, από
αυξανόμενες
μάζες εργατών
και εργαζομένων,
δεν
υπέγραψε. Και
ενάντια στη
ντροπιαστική
συμφωνία του Palazzo Chigi
έχουν
τοποθετηθεί
και οι
διάφορες
ομοσπονδίες του
συνδικαλισμού
βάσης.
Στα
εργοστάσια ήδη
έχουν
ξεκινήσει
επιθέσεις ενάντια
στην επίθεση
στους
μισθωτούς και
τις ελευθερίες
των εργαζομένων.
Χρειάζεται να
διευρύνουμε
στο μέγιστο
την κινητοποίηση
με μια
πολιτική
αντικαπιταλιστικού
ενιαίου
μετώπου. Να
συμμετέχουμε
όλοι στη γενική
απεργία που
προκήρυξαν οι
μεταλλουργοί
της FIOM (σ.μετ.:
ομοσπονδία
μεταλλουργών) και οι
δημόσιοι
υπάλληλοι για
τις 13 Φλεβάρη, με
μια μεγάλη
διαδήλωση στη
Ρώμη!
Στους
σύγχρονους
κορπορατιστές
που θα
επιθυμούσαν να
απαλείψουν από
τις σχέσεις
εργασίας κάθε «συγκρουσιακή»
πτυχή
απαντούμε
δυνατά: πάλη
των τάξεων,
πάλη των
τάξεων, πάλη
των τάξεων!
25
Γενάρη 2009
Κομμουνιστική
Πλατφόρμα